Сенім мен сезімнің жемісі–сәби
Он жыл… Біреулер үшін жай ғана күнтізбедегі сан шығар. Ал мен үшін – әр таңы үмітпен атқан, әр кеші көз жасымен батқан он жыл. Әркімнің «қашан сүйіншілейсің?» деген сұрағы жүрегімді тырнап өтті. Күлген болып құтылғаныммен, ішімде бір үн үнсіз жылады. Дәрігердің табалдырығын тоздырдым, тағдырдың есігін қақтым, дұғаның әр жолына жанымды қостым. «Сабыр ет» деді бәрі. Мен сабыр еттім… Бірақ кей түндері сабыр да шаршайды екен. Қайтпек керек?! Десе де, өзіммен күрестім. Тағдырыммен тайталастым. Бір қызығы, мен декреттік демалысыма шығып барамын. Басылымның «Оймақтай ой» айдарын үзбей оқып жүремін. Бұл ретте, он жылдағы ішкі күрсінісімді сыртқа шығару мақсатында қолыма қалам алдым.Жұмыс орнымдағы жеке заттарымды жинастырып жатыр едім. Кенет өзіммен тетелес әріптесім келіп, менің іс-қимылымды бақылап тұр екен. Сондағы заттарымның арасындағы қуыршақ, шылдырмақ, ойыншық секілді заттарды көріп:
– Құдай-ау, мына заттың барлығын тастамай жинағанбысың?!
– Енді ше, көп адам ақ та адал ниетімен ырымдап әкеліп береді. Алмасаң, көңіліне қарайсың, алсаң – осы енді. Үйде қаншамасы бар мұндай заттың.
– Жарайсың! Бірақ барлық қиындықты жеңдің.
Расында, әріптесімнің олай дейтін себебі бар. Тұрмыс құрғаныма биыл 11 жыл толады. Он жыл дегенде, әупірімдеп жүріп әрең дегенде құрсақ көтердім. Ал осы жылдар аралығында әйел үшін де, ері үшін де оңай емес. Кейде көпшілік тарапынан ар-ұятты ысырып қоятынын аңғарып жатамыз. Жан жарамыздың үстіне тұз сепкендей сан түрлі сауал таусылмай жатады.
Бұл жерде ең алдымен шыдамдылық және екі жастың бір-біріне, Алла тағалаға деген үміті үзілмеуі керек деп ойлаймын. Иә, мұндайда ағайын-туыстан, жұбың тарапынан қолдау керек ең алдымен. Және кім болса да, қаншалықты жаныңыз ашыса да, өзгенің шекарасына өтіп, бұл сынағы туралы сөз етпеген абзал. Сәбисіз өткен соңғы 6 жылда Рамазан айында ауыз бекітіп, перзентті болуымды дұға-тілегіме қостым.
Өзім ЭКҰ бағдарламасы арқылы құрсақ көтердім. Бұл – Алла тағаланың бізге берген шапағаты болар. Өзім секілді көптеген құрбымның жан күйзелісін сеземін. Оларға айтарым – Алла тағаладан үмітін үзбеу керек. Ал ер азаматтар жан-жарына қолдау көрсетіп, үнемі демеу болғаны жөн. Ерлі-зайыптының бір-біріне берік сезімі мен сенімі бұл тығырықтан алып шығады.
Мен ана болуға дайындалып жүрмін. Несін жасырайын, құрсағыңа сәби біткендегі сезім тым бөлек екен. Қуанышы мен қайғысы қатар жүретін бұл сезімді айтып жеткізу мүмкін емес секілді. Қуаныш дейтін себебім – баршаңызға белгілі шығар, айналаңда қандай оқиға болып жатса да, сені қызықтырмайды. Тек жүрегіңнің астында соғып тұрған жүректі сезіну, оның әрбір қимылын бақылау – әлемнің сегізінші кереметі десем, артық емес. Кейде баласына жекіп, қарғыс сөзін аямай айтып жататын ата-ананы көргенде іштей қынжыламын.
Арасында айналада болып жатқан сан түрлі сұмдықты көрген кезімде «мен қандай анамын, балама қалай тәрбие беремін?» деген сансыз ой мазалайды. Ата-ана атану оңай. Бірақ нағыз әке мен ана деген атқа лайық болу қиын.
Сөз соңында айтарым, әрбір шаңырақта сәбидің үні шықса, бақыт орнайды. Айналамдағы сәбилердің күлкісі – бірде үміт, бірде сынақ болды. Біреулер ана атануды оңай қабылдады, ал мен үшін ол арманға айналған болатын. Құшағым бос болса да, жүрегімде орын дайын еді. Ана болу – тек баланы бесікке салу емес, ол – жүрекпен өмір сүру. Менің жүрегім әлдеқашан ана болатын. Тек тағдыр соны кешіктірді ме, әлде сынады ма – білмеймін. Ендігі жерде менің ана, өмірлік серігімнің әке атанатын уақыты жетті. Тілегі бір екі адамның жүрегі – күтуге де, кешіруге де, сенуге де жаралған.
Гүлжауһар ЖАЛҒАСОВА
